Net nog eens de contactenlijst op LinkedIn doorgestruind. Opvallend veel van mijn ex-collega’s zitten ondertussen — veel sneller dan verwacht — ergens anders.

Dat sommigen zelfstandige worden, dat is normaal. Zelf droomde ik er altijd al van en ik ben nog nooit gelukkiger geweest.

Maar ik vraag me altijd af wat de motivatie is voor sommige mensen, om telkens opnieuw voor slechts enkele maanden aan de slag te gaan bij een bedrijf. En dan weer verder te fladderen.

Beter loon, betere uren, de volgende stap in de carrière?

Mij lijkt het dat zo’n mensen nooit tevreden zullen zijn.

Moeilijk, na zo’n weekje met volledig andere dingen bezig zijn, opnieuw aan de slag.

Het lijkt me trouwens dat heel de wereld stilgelegen heeft vorige week, alle blogs die ik volg hebben (bijna) geen updates gehad. Heeft het te maken met de krokusvakantie?

Ik heb vandaag gelukkig toch nog redelijk veel mails kunnen beantwoorden en enkele projecten kunnen opvolgen. Nu zou ik op deze blog nog iets substantieels kunnen schrijven, maar vanavond niet meer. Ik ga naar de cinema, “No country for old men”

Ik was al van plan er een artikel aan te wijden, maar DeInternetmarketeer zei het nog maar eens in de comments: het voordeel van zelfstandige zijn is kiezen hoeveel, wanneer en waar je werkt.

Natuurlijk is dat niet voor elke zelfstandige zo, kleinhandelaars moeten nu eenmaal vaak hard staan werken in hun winkel, met openingsuren die de klant verkiest. Maar in een internet-omgeving gaat de stelling zeer goed op: ik werk nu al een half jaar (sinds augustus 2007) hoeveel en wanneer ik wil. Maar nog niet helemaal waar ik wil. Daar komt binnenkort verandering in.

Zoals je weet bevind ik mij momenteel in Malta. Het klimaat is hier zoveel beter. En dan doel ik niet alleen op het aangename temperatuurtje, maar vooral op de fiscale voordelen in de bedrijfswereld.

Gisteren zat ik in de kantoren van KPMG, bij mijn nieuwe accountants. De afspraken zijn gemaakt, het proces is in gang gezet. Ik ga verhuizen. Ik word ondernemer in Malta.

In de lobby van het hotel kost internet 2,5 euro voor een uur, en dat is telkens snel op. Nu zet ik de laptop aan om wat foto’s te bewerken, en merk ik dat er draadloos internet beschikbaar is voor 19 euro per maand. Yippee!

Alleen jammer dat bepaalde poorten gesloten zijn. Messenger en webmail via cPanel zitten er dus niet in.

Op het moment dat deze post online verschijnt, stap ik op het vliegtuig. Naar Malta!

Terug over 8 dagen, al heb ik wel voor een hotel gekozen met internet. Ik moet toch mijn orders kunnen ingeven bij Diplomacy.

Het grootste voordeel van thuiswerken vind ik nog altijd: in pyama kunnen zitten tot de middag. Zoals nu. Maar als tweede komt toch wel: niet in het verkeer moeten tijdens het spitsuur elke dag.

Maar als ik er dan toch eens uit moet, heb ik het blijkbaar wel meteen serieus zitten. Gisteravond moest ik van Gent naar Leuven, dus besloot ik om 16u te vertrekken om de file voor te zijn. Uiteindelijk heb ik maar liefst 3 uur en een kwartier in de auto gezeten.

Het is al een onaangenaam traject, maar met drie rijstroken gesloten in Zaventem stond ik al aan te schuiven toen ik de ring opreed in Grimbergen. Bah.

Net weer terug van een frustrerend tripje naar het postkantoor. Ik verstuur regelmatig pakketjes, voornamelijk beef jerky. En elke keer is het weer prijs: tarieven veranderd, voorwaarden veranderd, noem maar op.

Lees de rest van dit artikel »